Ο Κόσμος ως Μοντέλο
Αρχιτεκτονική, Τέχνη και Λογισμός στην Πλανητική Κρίση
The World as a Model
Architecture, Art and Computation in the Planetary Crisis
Architecture, Art and Computation in the Planetary Crisis
Διεθνές Συνέδριο
4-6 Ιουνίου 2027
Βόλος, Ελλάδα
4-6 Ιουνίου 2027
Βόλος, Ελλάδα
International Conference
June 4-6, 2027
Volos, Greece
June 4-6, 2027
Volos, Greece


ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΒΟΛΟΣ, ΕΛΛΑΔΑ
ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΒΟΛΟΣ, ΕΛΛΑΔΑ
UNIVERSITY OF THESSALY
DEPARTMENT OF ARCHITECTURE
VOLOS, GREECE
DEPARTMENT OF ARCHITECTURE
VOLOS, GREECE
Η ανάδυση των μοντέλων κόσμου (world models) ως ένα νέο υπόδειγμα στην τεχνητή νοημοσύνη (AI) αναδιαμορφώνει ριζικά τη σχέση αναπαράστασης και πραγματικότητας, αμφισβητώντας παγιωμένες παραδοχές σχετικά με τη φύση της γνώσης και τα όρια της παρέμβασης. Τα κλιματικά μοντέλα, οι λειτουργικές γεωγραφίες και οι προσομοιώσεις πλανητικής κλίμακας διαμορφώνουν σήμερα την κατανόηση και τη διακυβέρνηση του κόσμου, εγείροντας επείγοντα ερωτήματα σχετικά με τη δράση, την πρόβλεψη και τις ηθικές προεκτάσεις της υπολογιστικής μοντελοποίησης. Ταυτόχρονα, μας προτρέπουν να επανεξετάσουμε πώς ο ίδιος ο κόσμος γίνεται αντιληπτός, καθώς και τον ρόλο της υπολογιστικής διαμεσολάβησης σε αυτή τη διαδικασία.
Το συνέδριο «Ο Κόσμος ως Μοντέλο: Αρχιτεκτονική, Τέχνη και Λογισμός στην Πλανητική Κρίση» εξετάζει αυτά τα ερωτήματα λαμβάνοντας υπόψη ζητήματα κλίμακας και διαφορετικών εννοιολογικών πλαισίων. Ποιες είναι οι γενεαλογίες του μοντέλου ως εργαλείου αναπαράστασης και τρόπου παραγωγής γνώσης; Με ποιους τρόπους τα αναδυόμενα παραδείγματα μοντελοποίησης και προσομοίωσης μετασχηματίζουν τις έννοιες της σχεδιαστικής δράσης, της συγγραφικής ιδιότητας (authorship) και του πειραματισμού;
Στην κλίμακα των υποδομών και της επικράτειας, τα μοντέλα βελτιστοποίησης και πρόβλεψης αναδιαμορφώνουν τις υλικές και πολιτικές οικολογίες του δομημένου περιβάλλοντος. Στο πεδίο της πληροφορικής και της διακυβέρνησης, τα αλγοριθμικά συστήματα προσομοίωσης και ελέγχου ανασυνθέτουν τη σχέση μεταξύ αρχιτεκτονικής, εξουσίας και υποκειμενικότητας. Στον τομέα του περιβάλλοντος, η δημιουργία ψηφιακών διδύμων (digital twins) της Γης επιτρέπει την πρόβλεψη οικολογικών καταστροφών και τον σχεδιασμό διαχείρισης πιθανών σεναρίων του μέλλοντος. Στην τέχνη, η στροφή στη χρήση ζωντανών προσομοιώσεων μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την αναπαράσταση της πραγματικότητας στη δημιουργία, μελέτη και παρατήρηση εικονικών οικοσυστημάτων με τη μορφή κόσμων. Οι πρακτικές της αποδόμησης, του ψηφιακού σφάλματος (glitch) και της υποθετικής μυθοπλασίας (speculative fabulation) αμφισβητούν τις κανονιστικές παραδοχές που είναι ενσωματωμένες στα μοντέλα του κόσμου και, ταυτόχρονα, επιτρέπουν εναλλακτικούς τρόπους γνώσης και ύπαρξης. Υπάρχει χώρος για διατάραξη των δυαδικών λογικών και των αναγωγικών αφαιρέσεων της υπολογιστικής μοντελοποίησης, ώστε να ληφθούν υπόψη οι ακατάστατες, ενσώματες και σχεσιακές πολυπλοκότητες της βιωμένης εμπειρίας;
Συγκεντρώνοντας ένα ευρύ φάσμα οπτικών από την αρχιτεκτονική, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, την τέχνη, τις σπουδές των μέσων, του μέλλοντος και άλλους τομείς, το συνέδριο φιλοδοξεί να καταγράψει και να μελετήσει ένα νέο λεξιλόγιο και μια νέα ηθική για την εποχή των υπολογιστικών μοντέλων του κόσμου. Μέσα από τον διεπιστημονικό διάλογο και τον πειραματισμό, επιδιώκει να αναδείξει τόσο τις προκλήσεις όσο και τις δυνατότητες για κριτική παρέμβαση και κοσμοπλασία.
Το συνέδριο «Ο Κόσμος ως Μοντέλο: Αρχιτεκτονική, Τέχνη και Λογισμός στην Πλανητική Κρίση» εξετάζει αυτά τα ερωτήματα λαμβάνοντας υπόψη ζητήματα κλίμακας και διαφορετικών εννοιολογικών πλαισίων. Ποιες είναι οι γενεαλογίες του μοντέλου ως εργαλείου αναπαράστασης και τρόπου παραγωγής γνώσης; Με ποιους τρόπους τα αναδυόμενα παραδείγματα μοντελοποίησης και προσομοίωσης μετασχηματίζουν τις έννοιες της σχεδιαστικής δράσης, της συγγραφικής ιδιότητας (authorship) και του πειραματισμού;
Στην κλίμακα των υποδομών και της επικράτειας, τα μοντέλα βελτιστοποίησης και πρόβλεψης αναδιαμορφώνουν τις υλικές και πολιτικές οικολογίες του δομημένου περιβάλλοντος. Στο πεδίο της πληροφορικής και της διακυβέρνησης, τα αλγοριθμικά συστήματα προσομοίωσης και ελέγχου ανασυνθέτουν τη σχέση μεταξύ αρχιτεκτονικής, εξουσίας και υποκειμενικότητας. Στον τομέα του περιβάλλοντος, η δημιουργία ψηφιακών διδύμων (digital twins) της Γης επιτρέπει την πρόβλεψη οικολογικών καταστροφών και τον σχεδιασμό διαχείρισης πιθανών σεναρίων του μέλλοντος. Στην τέχνη, η στροφή στη χρήση ζωντανών προσομοιώσεων μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την αναπαράσταση της πραγματικότητας στη δημιουργία, μελέτη και παρατήρηση εικονικών οικοσυστημάτων με τη μορφή κόσμων. Οι πρακτικές της αποδόμησης, του ψηφιακού σφάλματος (glitch) και της υποθετικής μυθοπλασίας (speculative fabulation) αμφισβητούν τις κανονιστικές παραδοχές που είναι ενσωματωμένες στα μοντέλα του κόσμου και, ταυτόχρονα, επιτρέπουν εναλλακτικούς τρόπους γνώσης και ύπαρξης. Υπάρχει χώρος για διατάραξη των δυαδικών λογικών και των αναγωγικών αφαιρέσεων της υπολογιστικής μοντελοποίησης, ώστε να ληφθούν υπόψη οι ακατάστατες, ενσώματες και σχεσιακές πολυπλοκότητες της βιωμένης εμπειρίας;
Συγκεντρώνοντας ένα ευρύ φάσμα οπτικών από την αρχιτεκτονική, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, την τέχνη, τις σπουδές των μέσων, του μέλλοντος και άλλους τομείς, το συνέδριο φιλοδοξεί να καταγράψει και να μελετήσει ένα νέο λεξιλόγιο και μια νέα ηθική για την εποχή των υπολογιστικών μοντέλων του κόσμου. Μέσα από τον διεπιστημονικό διάλογο και τον πειραματισμό, επιδιώκει να αναδείξει τόσο τις προκλήσεις όσο και τις δυνατότητες για κριτική παρέμβαση και κοσμοπλασία.
The emergence of world models as a new paradigm in artificial intelligence (AI) is radically reshaping the relationship between representation and reality, challenging established assumptions about the nature of knowledge and the limits of intervention. Climate models, operational geographies and planetary-scale simulations now shape how the world is understood and governed. They raise urgent questions about agency, prediction and the ethical implications of computational modelling. At the same time, they call for a reconsideration of how the world itself is perceived, and of the role computational mediation plays in that process.
The conference “The World as a Model: Architecture, Art and Computation in the Planetary Crisis” examines these questions across scales and conceptual frameworks. What are the genealogies of the model as a tool of representation and a mode of knowledge production? In what ways do emerging paradigms of modeling and simulation transform notions of design agency, authorship, and experimentation?
At the scale of infrastructure and territory, optimisation and prediction models are reshaping the material and political ecologies of the built environment. In computation and governance, algorithmic systems of simulation and control are recomposing the relationship between architecture, power and subjectivity. In the environmental domain, digital twins of the Earth make it possible to predict ecological disasters and to plan the management of possible future scenarios. In art, the turn to live simulations shifts attention from the representation of reality to the creation, study and observation of virtual ecosystems in the form of worlds. Practices of deconstruction, glitch and speculative fabulation challenge the normative assumptions embedded in world models, while opening up alternative ways of knowing and being. Is there room to disrupt the binary logics and reductive abstractions of computational modelling, so as to account for the messy, embodied and relational complexities of lived experience?
Bringing together perspectives from architecture, sociology, anthropology, art, media studies, futures studies and other fields, the conference aims to map and examine a new vocabulary and a new ethics for the age of computational world models. Through interdisciplinary dialogue and experimentation, it seeks to bring forward both the challenges and the possibilities for critical intervention and worlding.
The conference “The World as a Model: Architecture, Art and Computation in the Planetary Crisis” examines these questions across scales and conceptual frameworks. What are the genealogies of the model as a tool of representation and a mode of knowledge production? In what ways do emerging paradigms of modeling and simulation transform notions of design agency, authorship, and experimentation?
At the scale of infrastructure and territory, optimisation and prediction models are reshaping the material and political ecologies of the built environment. In computation and governance, algorithmic systems of simulation and control are recomposing the relationship between architecture, power and subjectivity. In the environmental domain, digital twins of the Earth make it possible to predict ecological disasters and to plan the management of possible future scenarios. In art, the turn to live simulations shifts attention from the representation of reality to the creation, study and observation of virtual ecosystems in the form of worlds. Practices of deconstruction, glitch and speculative fabulation challenge the normative assumptions embedded in world models, while opening up alternative ways of knowing and being. Is there room to disrupt the binary logics and reductive abstractions of computational modelling, so as to account for the messy, embodied and relational complexities of lived experience?
Bringing together perspectives from architecture, sociology, anthropology, art, media studies, futures studies and other fields, the conference aims to map and examine a new vocabulary and a new ethics for the age of computational world models. Through interdisciplinary dialogue and experimentation, it seeks to bring forward both the challenges and the possibilities for critical intervention and worlding.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΟΕΔΡΩΝ
CHAIRS COMMITTEE
CHAIRS COMMITTEE
Σοφία Βυζοβίτη
Sophia Vyzoviti
Sophia Vyzoviti
Καθηγήτρια, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Professor, University of Thessaly, Dept. of Architecture
Professor, University of Thessaly, Dept. of Architecture
Δάφνη Δραγώνα
Daphne Dragona
Daphne Dragona
Επίκουρη Καθηγήτρια, Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας
Assistant Professor, Ionian University, Dept. of Audiovisual Arts
Assistant Professor, Ionian University, Dept. of Audiovisual Arts
Ζήσης Κοτιώνης
Zissis Kotionis
Zissis Kotionis
Καθηγητής, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Professor, University of Thessaly, Dept. of Architecture
Professor, University of Thessaly, Dept. of Architecture
Ιωάννα Σωτηρίου
Ioanna Sotiriou
Ioanna Sotiriou
Υποψ. Διδάκτωρ, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
PhD Candidate, University of Thessaly, Dept. of Architecture
PhD Candidate, University of Thessaly, Dept. of Architecture
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
SCIENTIFIC COMMITTEE
SCIENTIFIC COMMITTEE
Προς ανακοίνωση
To be announced
To be announced
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
REVIEWING COMMITTEE
REVIEWING COMMITTEE
Προς ανακοίνωση
To be announced
To be announced
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ORGANIZING COMMITTEE
ORGANIZING COMMITTEE
Προς ανακοίνωση
To be announced
To be announced